Mencía

Ribeira Sacra, Valdeorras, Monterrei e o veciño Bierzo, ademais do Dão portugués. Autorizada nas cinco denominacións galegas.

Segundo o prego da Ribeira Sacra, impúxose tras a filoxera porque resistía razoablemente o oídio e o mildiu e sufría pouco de botrite. Madura cedo e perde acidez se se deixa demasiado na cepa.

Aromas habituais

Froitos vermellos e do bosque (framboesa, amora, groselha), froita vermella de óso, violeta; con crianza, especias.

Na lousa de Amandi, orientada ao sur, madura moito e dá viños máis carnosos. No granito e a orientación norte da ribeira ourensá do Sil, ou no Miño, é máis fresca e tensa. En Valdeorras e Monterrei, con veráns máis secos, gaña estrutura. A vendima temperá e a crianza en depósitos grandes conservan a súa froita; a barrica nova tápaa con facilidade.

Que viños dá

Tintos novos, maceración carbónica nalgúns casos, parcelarios de ladeira e crianzas en barrica, fudre ou formigón (a mención «garda» na Ribeira Sacra).

Cocido, lacón con grelos, empanada de raxo, cogomelos, carnes á brasa; as máis lixeiras, algo frescas, con bonito ou sardiñas.