Ribeiro

Zona de transición: o océano queda a uns 45 quilómetros, pero as serras do oeste frean a súa influencia. Resulta un clima atlántico suavizado con trazos mediterráneos, con boa diferenza de temperatura entre o día e a noite e un verán seco que provoca certo estrés hídrico na viña.

Solos

Maioría de solos sobre granito, areosos ou franco-areosos, con menos do 20 % de arxila; tamén hai solos sobre xistos e micaxistos, e depósitos aluviais. O prego descríbeos como solos antrópicos: socalcados, aboados e traballados durante xeracións ata cambiar a súa natureza orixinal.

O prego sitúa o cultivo intensivo da vide no século I e a recuperación da viticultura nos mosteiros cara ao ano mil. Un decreto de prezos de Santiago de 1133 cita o viño do Ribeiro como o máis caro da cidade. Saía por Pontevedra, Vigo, Baiona e A Coruña cara a Bretaña, Flandres e Inglaterra. As ordenanzas de Ribadavia de 1579 delimitaban parroquias e perseguían a fraude, e a Organización Mundial da Propiedade Intelectual recoñéceas como un precedente de protección dunha indicación xeográfica. O oídio (1853), o mildiu (1886) e a filoxera (desde 1890) afundiron a produción e trouxeron variedades foráneas máis produtivas.

Protexida polo Estatuto do Viño de 1932 (elevado a lei o 26 de maio de 1933). O Consello Regulador constituíuse por Orde do 6 de decembro de 1956 e o primeiro regulamento é do 31 de xullo de 1957.

Brancos e tintos tranquilos, espumosos polo método tradicional e o tostado, branco ou tinto, de uvas pasificadas. Os viños elaborados só con variedades principais poden levar a mención «castes».

O Consello Regulador fala de brancos lixeiros, frescos e secos, de cor palla pálida e acidez fixa elevada, con graduacións entre 9 e 13 graos. A Treixadura dá textura e froita de pebida. Os tintos de Brancellao, Caíño ou Sousón son de capa media e acidez viva.

Que a distingue

A mestura é o costume: a Treixadura rara vez vai soa e o viño constrúese con varias uvas da mesma ladeira. Ademais é a zona galega con máis variedades tintas minoritarias en uso e a única, xunto con Valdeorras, que regula un viño de pasas.

Un branco de Treixadura con Albariño e Godello acompaña ben o polbo á feira e a empanada de carne: ten acidez para o aceite e corpo para a masa. Os tintos de Brancellao e Caíño, lixeiros e acedos, van mellor con carnes guisadas ca con asados potentes. O tostado pide queixo azul ou sobremesas de follado.

Ribadavia conserva o trazado medieval e a xudaría, e alí celébrase a Feira do Viño do Ribeiro. En Leiro está o mosteiro cisterciense de San Clodio, con viñedos aos seus pés. O Consello Regulador promove a Ruta do Viño do Ribeiro. O pemento da Arnoia ten IXP propia e o pan de Cea, da comarca veciña, tamén.